|
|
Pierwsze
wzmianki o poznańskiej gminie żydowskiej pochodzą z XIV wieku,
choć przypuszcza się, że ludność wyznania mojżeszowego była
obecna na terenie Poznania już od połowy XIII wieku. Poznańska
gmina była jedną z najstarszych w Polsce. Wraz z Krakowem, Lwowem
i Lublinem, Poznań tworzył kolegialną władzę zwierzchnią
wszystkich gmin żydowskich na terenie Rzeczypospolitej (tzw.
Tetrapole, później Sejm Czterech Ziem).
Z Poznania pochodził (tu też przez kilka lat był rabinem) Juda
Lejb ben Becalel, zwany Wielkim Rabinem Löwe, słynny talmudysta i
kabalista, twórca Golema. W I połowie XIX wieku natomiast
tutejszej społeczności żydowskiej przewodził Akiba Eger, uważany
za jednego z najwybitniejszych uczonych żydowskich w tamtym
okresie.
W II połowie XIX wieku Żydzi poznańscy bardzo silnie zbliżyli się
do Niemców (czego owocem było m.in. okresowe podawanie się za
Niemców przy okazji powszechnych spisów ludności). Było to
spowodowane obawą o utożsamienie tej społeczności z walczącymi
z Keiserem Polakami i tym samym narażenie się na represje. Z
tych też względów, po zwycięskim dla Polaków powstaniu (w 1919
roku), większość Żydów wyemigrowała (wraz z Niemcami) na zachód.
Skutkiem tego w międzywojennym Poznaniu liczyła Żydów dochodziła
w porywach do ok. 3.000 osób, głównie pochodzących z dawnego
zaboru austriackiego i rosyjskiego. Większość z nich nie przeżyła
II wojny światowej.
Dzisiejsza społeczność żydowska w Poznaniu liczy ok. 50 osób.
Nie ma wśród nich potomków przedwojennych mieszkańców.
W 1998 roku reaktywowana została, po 60 latach (sic!) nieistnienia,
gmina żydowska.
|
R E K L A M
A |
| |
|
 |
|
Nowa Synagoga,
pocz. XX w.
Wnętrze Nowej Synagogi, pocz. XX w.
Ulica Żydowska,
pocz. XX w.
Zaułek przy
ul. Żydowskiej,
pocz. XX w.
|
)
)
)
)
)
)
)
